Zabytki

Historia Otmuchowa

Ilustracja do informacji: Historia Otmuchowa
Początki Otmuchowa giną w mrokach historii. Ze względu na geograficzne położenie miejscowości należy przypuszczać, że już w czasach przed chrystianizacją istniała na tam osada słowiańska, która z czasem się powiększyła. Położenie na dawnym szlaku handlowym z Czech do Polski wpływało zapewne na jej rozwój. Wraz z powstaniem biskupstwa wrocławskiego w 1000 roku Otmuchów stał się posiadłością biskupów wrocławskich. O tym fakcie wspomina bulla papieża Hadriana IV z 1115 roku, która należy do najstarszych dokumentów z dziejów Śląska. Wymieniono w niej 15 kasztelanii należących do biskupów wrocławskich, a w tym kasztelanię w Otmuchowie. Ponadto bulla wymienia jako bezpośrednią własność biskupią zamek wraz z należącymi do niego dobrami (castellum Otmochov cum pertinentis).
W kolejnej bulli wydanej przez papieża Innocentego IV z 9 sierpnia 1245 roku jest mowa o potwierdzeniu posiadłości biskupiej Otmuchowa, gdzie wymieniono istnienie rynku i innych przynależności. Wynika z tego, że w średniowieczu miasto ze względu na siedzibę kasztelanii biskupiej miało duże znaczenie.
Jeśli chodzi o trzynastowieczne dzieje tej miejscowości należy wspomnieć, że nasz kronikarz Jan Długosz pisał w XV wieku, że w czasie tragicznego najazdu Mongołów na Śląsk, Otmuchów był miejscem obozowania. Być może doszło wtedy do zniszczenia zamku.
Rangę tego zamku potwierdza fakt, że już w 1261 roku istniał w nim urząd kasztelana, do którego należało sądownictwo oraz pobieranie podatków.
W dokumencie biskupa wrocławskiego Tomasza I z 1263 roku zamieszona została ciekawa wiadomość. Mówi ona, że kasztelania w Otmuchowie ma specjalny charakter i należy do biskupstwa już od czasów chrystianizacji. Znaczenie kasztelanii otmuchowskiej podkreśla też biskup wrocławski Tomasz II w dokumencie z 1287 roku nazywając ją specjalną posiadłością biskupią.
związku ze sporem, jaki miał miejsce między biskupem wrocławskim Tomaszem II, a Henrykiem IV Probusem, doszło do oblężenia zamku przez żołnierzy księcia, a w rezultacie do jego zdobycia.
Późniejszy fakt pojednania się księcia z biskupem spowodował zmianę i ograniczenie zwierzchności nad ziemią grodkowsko – nyską, w skład której wchodził Otmuchów. Dopiero w 1344 roku za panowania biskupa wrocławskiego Przecława z Pogorzeli doszło do uzyskania pełnej władzy na tym terenie, gdyż wtedy zakupiono księstwo grodkowskie oraz ogłoszono ziemię grodkowsko – nyską księstwem równym innym księstwom śląskim. Od tego czasu biskupi nosili oficjalnie tytuł książęcy. Ostateczną przyczyną było też zrzeczenie się praw do terenu biskupiego przez księcia Bolka II Ziębickiego oraz złożenie hołdu lennego królowi czeskiemu przez biskupa wrocławskiego. Wtedy też nasiliła się kolonizacja niemiecka zapoczątkowana już za panowania biskupa Wawrzyńca (1207 – 1237). Samodzielność biskupów wrocławskich wpłynęła też na utworzenie z Otmuchowa miasta biskupiego. Prawa miejskie nadał biskup Przecław z Pogorzeli w 1347 roku, lokując miasto na prawie niemieckim. W rok później tenże biskup określił w Otmuchowie prawa wójta.
W tym też czasie nastąpiło rozszerzenie obszaru miejskiego. Z tego powodu zarządzono budowę nowych murów miejskich, których wzniesienie potwierdza dokument z 1369 roku.
Znaczenie średniowiecznego Otmuchowa podniósł fakt fundacji kolegiaty czyli kościoła kanonickiego zasobnego w dobra ziemskie, jak również inne uposażenia. Stało się to dzięki hojnemu kanonikowi wrocławskiemu Bertholdowi Fulschussilowi, który w swoim testamencie zapisał kolegiacie różne dobra. Zapis fundacji sporządził biskup wrocławski Wacław w dniu 7 czerwca 1386 roku, który był współfundatorem.
Fundację kolegiaty potwierdził w 1388 roku papież Urban VI. W skład kolegiaty wchodzili: prepozyt, dziekan 13 kanoników. Rozwijające się miasto padło w kilkanaście lat później ofiarą tragicznych w skutkach wojen religijnych – wojny husyckiej. Husyci po zwycięskiej bitwie pod Nysą dowiedziawszy się o skarbach biskupich w Otmuchowie postanowili je zdobyć i opanować zamek. Wtargnęli do miasta 28 marca 1428 roku, a ponieważ mury miejskie były już znacznie przestarzałe, opanowanie miasta było sprawą łatwą. Doszło wtedy do jego splądrowania – zrabowano też kosztowności z kolegiaty.
Husyci ponownie napadli na miasto 19 listopada 1430 roku, tym razem w ich ręce wpadł zamek, który za pieniądze został oddany w zdradziecki sposób przez jego dowódcę Mikołaja von Alzenau.
Zamek i miasto pozostawały w rękach husytów przez pięć lat. W tym czasie dokonali oni wiele zmian przystosowując miasto do celów obronnych. W 1435 roku za cenę okupu w wysokości 1100 kup groszy czeskich husyci opuścili zamek i miasto. Jednak na tym nie zakończyła się zgubna obecność husytów. Po raz trzeci wtargnęli do miasta w 1443 roku. Po rocznym ich pobycie doszło do zapłacenia okupu w wysokości 2000 guldenów w zamian za opuszczenia zamku i miasta.
Z klęsk poniesionych przez wojny husyckie miasto podnosiło się bardzo powoli. Trudna sytuacja oraz słaba obronność miasta spowodowała, że władze kościelne zmuszone zostały w 1477 roku do przeniesienia kolegiaty z Otmuchowa do Nysy. Tym sposobem miasto straciło na kilka wieków swoją ważną rangę w księstwie biskupim na korzyść sąsiedniej Nysy. Jednak w dalszym ciągu biskupi wrocławscy troszczyli się o Otmuchów. Biskup Jan IV Roth przeprowadził przebudowę zamku i odbudowę murów miejskich.
Wiek XV zapisał się tragicznie w dziejach miasta również w inny sposób. Otóż w tymże czasie miało miejsce poważne nasilenie się konfliktów narodowościowych między licznie, co należy podkreślić, mieszkającymi tam Polakami, a ciągle napływającymi niemieckimi osadnikami. Taki stan rzeczy obrazuje konfliktowa sytuacja między kuratusem kolegiaty otmuchowskiej Janem Stelnym, a niemieckim kaznodzieją Mikołajem Tschauschwitzem. Sprawa poszła o głoszenie kazań w języku polskim. Stelny wniósł skargę do kapituły na niemieckiego kaznodzieję, zrzucając mu, iż w swoim kazaniu powiedział, że jeśli tylko Niemcy zechcą wypędzić Polaków z kościoła, to mogą to uczynić bez obawy.
Kapituła stanęła po stronie niemieckiej i oświadczyła, że to ona wniosła tu kościół i ona ma do niego wyłączne prawo, a nie Polacy. Innym przykładem dramatu narodowościowego jest historia z pobliskiej wioski Wójcice należącej do kolegiaty otmuchowskiej. W 1495 roku biskup Jan Roth nakazał mieszkańcom tej wioski nauczenie się w ciągu pięciu lat języka niemieckiego. W innym wypadku groziło wypędzenie.
Znaczenie Otmuchowa w czasach renesansu nie było zbyt wielkie, gdyż pozostawał on jedynie miastem rolniczym i handlowym. Jego rangę podkreślały fundacje biskupów wrocławskich. Za panowania biskupa Jakuba Salezy wybudowano ratusz. Za czasów biskupa Andrzeja Jerina przebudowano zamek, a za panowania biskupa Jana Sitscha dobudowano wieżę ratuszową i kaplicę – mauzoleum rodowe przy kościele św. Mikołaja. W dalszym ciągu miasto należało do biskupów wrocławskich, którzy szczególnie je sobie upodobali.
Po wojnie trzydziestoletniej (1618 – 1648), która w 1646 roku przyniosła miastu grabieże i zniszczenia, Otmuchów ponownie ożył. Tym razem był to jego najwspanialszy okres rozkwitu. Główną przyczyną był fakt istnienia na zamku siedziby biskupiej oraz fakt ponownego przywrócenia kościołowi rangi kolegiaty. Stało się to w 1650 roku dzięki biskupowi Karolowi Ferdynandowi Wazie.
Najwspanialszy czas przeżyło miasto za panowania biskupa Franciszka Ludwika (1683 – 1732). Jego mecenat wycisnął nieprzemijające piętno w obliczu miasta. Z fundacji tego biskupa został wybudowany nowy, barokowy kościół św. Mikołaja oraz tzw. "Zamek Dolny", a także przebudowano zamek. W tym też czasie na zlecenie biskupa Franciszka Ludwika w mieście działało wielu artystów.
Nowy rozdział w dziejach miasta otworzył się wraz z początkiem wojen śląskich. W 1741 roku Otmuchów został zajęty przez marszałka pruskiego Schwerina. Doszło do bombardowania miasta, grabieży i zniszczeń. Wskutek wojen śląskich miasto przeszło pod panowanie pruskie. Fakt ten przyczynił się z czasem do upadku miasta biskupiego, gdyż w 1810 roku król pruski dekretem z 30 października wprowadził sekularyzację wszystkich majątków kościelnych. Otmuchów, należący wcześniej przez stulecia do biskupstwa wrocławskiego, został miastem podległym pruskiej władzy.
Posiadłość otmuchowska z zamkiem została w 1820 roku przyznana jako darowizna Wilhelmowi von Humboldt, ministrowi pruskiemu. Przetrwała ona w rękach tej rodziny do 1928 roku.
Druga połowa XIX wieku przyniosła miastu rozwój przemysłu, powstała tam największa na Górnym Śląsku cukrownia, którą zmodernizowano w roku 1924.
Jednym z największych przedsięwzięć gospodarczych w mieście była budowa zapory wodnej. Prace rozpoczęto w 1928 roku, a zakończono w 1933. Do 1945 roku Otmuchów należał do Niemiec. Koniec II wojny światowej przyniósł znane wszystkim zmiany polityczne i terytorialne.
Obecnie miasto przeżywając kolejny okres rozwoju kieruje się głownie w stronę turystyczno – przemysłową.
Tekst pochodzi z opracowania pt. "Otmuchów – Szkice do portretu miasta" autorzy: Marek Sikorski i Mirosław Grudzień – Otmuchów 1995 rok.
 
 
  • 13-01-2014

Zamek biskupi

Ilustracja do informacji: Zamek biskupi
Pierwsza wzmianka o otmuchowskim zamku pojawiła się w dokumentach pisanych w 1155r. Historycy jednak uważają, że zamek jest starszy i pochodzi z XI wieku. Budowała leży na granitowym wzgórzu (225 m. n.p.m.) i panuje nad całą okolicą. Usytuowany jest na wczesnohistorycznym szlaku handlowym prowadzącym do Czech. Za panowania biskupa Wawrzyńca (1207- 1232), któremu przypisuje się zasiedlenie Otmuchowa, prawdopodobnie nastąpiło murowanie twierdzy otmuchowskiej. Najstarszą częścią zamku jest prostokątny dwukondygnacyjny budynek mieszkalny o grubych, kamiennych murach. Podobnie stara jest dolna cześć wieży północnej. Za czasów biskupa Przecława z Pogorzeli, panującego w latach 1341- 1376, powiększono zamek, dobudowując do istniejącego następny człon w stylu gotyckim. W czasie wojen husyckich w 1430 roku Husyci zajęli zamek. Zamek został przez nich rozbudowany i przez pięć lat stanowił dla nich ważne umocnienie. W 1443r. rycerz Hinko Kruszyna zajął zamek wraz z miastem. Rok później biskup Konrad wykupił od niego Otmuchów, płacąc 2000 węgierskich guldenów. Po wojnach husyckich kolejny władca (w latach 1484-1485) biskup Jan IV Roth polecił unowocześnienie obwarowania. Ówczesna modernizacja muru obwodowego polegała na założeniu w nim strzelnic kluczowych (częściowo zachowanych) oraz na wzniesieniu dwóch bastei półokrągłych, z których zachowała się północna, oraz bastei prostokątnej w południowym narożu wzgórza, chronionego w tym miejscu również wieżą murów zamkowych. Zakończenie historii średniowiecznych prac budowlanych na terenie zamku, istnieją do dziś skromne, ale realne jej ślady. Należą do nich trzy kamienne, sklepione kolebkowo piwnico pod częścią najstarszą ( czyli pod południową skrzydła północno- wschodniego), z których dwie łączy ostrołuczny portal. Z portali średniowiecznych zachowały się również dwa, o wykroju ściennego trój liścia: jeden zamurowany, sąsiadujący w elewacji dziedzińcowej z ostrołucznym przejściem na ganek nad bramą, oraz drugi, prowadzący pierwotnie do głównej sieni wejściowej. Z epoki średniowiecznej pochodzi ogólne ukształtowanie wzgórza zamkowego, tzn. dodatkowe wyodrębnienie go z otaczającej zabudowy głęboką fosą, zachowaną od strony miasta. Podejście od zachodniej i południowej strony utrudniała stromość wzgórza i bardzo bagnista niegdyś Młynówka, pewnie więc z tej strony istniało tylko połączenie fosy z rzeką. Renesansową przebudowę zawdzięcza zamek kolejnemu panu otmuchowskiej rezydencji biskupów wrocławskich, Andrzejowi Jerinowi, panującemu w latach 1585- 1596. Prace przy zamku w XVI w. dotyczyły również przebudowy wewnątrz skrzydła północno- wschodniego, które w tym czasie całe sięgało obecnej wysokości. Znak rozpoznawczy tych prac stanowią obramienia okien i drzwi. Węgary okien zachowały się we wszystkich prawie oknach I, II i III piętra części wschodniej tego skrzydła. Do innowacji wnętrz w czasach Jerina należało założenie nieozdobnych stropów belkowych na pierwszym piętrze, w całej północnej części skrzydła północno- wschodniego. Również wówczas powstał strop, z którego pozostałą belka główna (siestrzan), sięgająca południowego krańca skrzydła, zdobi ją rzeźba gryfa. Andrzej Jerin upamiętnił swoją osobę umieszczając na trzecim piętrze wieży od strony miasta, wielkie sgraffito, z wyobrażeniem swojego herbu i dwóch św. Janów. Wojna 30- letnia (1618- 1648) dotknęła również zamek w Otmuchowie, dewastacją na skutek kwaterowania wojsk Szwedzkich (m. in. Generała Wittenberga w 1646r.). Zachowane elementy barokowe wskazują, że przynajmniej dwa razy w tej epoce prowadzono większe prace budowlane na zamku: odnawiano wnętrza, podwyższono 6 okien w dwóch salach drugiego piętra, wybudowano obszerną klatkę schodową wewnątrz zamku. W pierwszej połowie wieku panami otmuchowskiej posiadłości byli dwaj biskupi: arcyksiążę Karol Habsburg (panujący 1608- 1624) był bratem księżniczek Anny Konstancji, dwóch kolejnych żona Zygmunta III Wazy. Po nim nastąpił jego siostrzeniec (syn Zygmunta i Konstancji), kardynała Karol Ferdynand Waza, panujący w latach 1625- 1655, biskup wrocławski i płocki, brat dwóch kolejnych Wazów n a tronie polskim- Władysława IV i Jana Kazimierza. Biskup Karol austriacki odnawiał wnętrza zamkowe bo Otmuchów był jego ulubionym miejscem pobytu. Spowodowała w 1650r. przywrócenie kościołowi otmuchowskiego rangi kolegiaty. W drugim etapie prac barokowych na zamku wzniesiono zewnętrzną klatkę schodową, co bardzo zmieniło wygląd dziedzińca. Jego formy bowiem, jak owalne okienka czy dekoracja w tynku, a przede wszystkim owalny rzut poziomy portyk- każą ten element barokowej rozbudowy datować na koniec XVII w., a więc na czas biskupa Franciszka Ludwika. Ten feudalny władca i mecenas nieprzeciętnej skali, traktujący miasteczko Otmuchów niemal jak własną rezydencję- zamierzył również okazałą przebudowę zamku. Do prac z siedemdziesiątych lub osiemdziesiątych lat XVII w. Zaliczyć należy dekorację malowanymi, iluzjonistycznymi oknami na zewnętrznych elewacjach skrzydła północno- wschodniego. W czasie wojny śląsko- pruskiej zamek uszkodzono. Na szczęście uszkodzeniu uległy jedynie budynki użytkowe. Budowla zamkowa ucierpiała także znacznie w czasie wojen o Śląsk w połowie XVIII w. W 1741r. po zajęciu miasta, 5 kompanii grenadierów schroniło się na terenie zamku i przez dwa dni odpierało ataki 4 batalionów Prusaków. Po zakończeniu wojny, w czasach pruskich, tylko część budynków była użytkowana dla celów administracji biskupiej. Po sekularyzacji własności kościelnej, przeprowadzonej na Śląsku w 1810r., zabudowania zamkowe, nominalnie stanowiące własność Hohenzollernów, niszczały jednak bardziej z powodu braku użytkownika. Kiedy w 1820r. majątek otmuchowski otrzymał od króla Prus Wilhelma von Humbolda budynki nie nadawały się do stałego zamieszkania i dlatego zamieszkał on w Pałacyku Dolnym. W 1828r. rozebrano skrzydła południowe, które już w czasie wojny 30-letniej było częściowo spalone, skrzydło północno- zachodnie, jak również kaplicę. Część z uzyskanych pieniędzy spożytkował Humbold na remont i przebudowę pokojów urzędniczych w zamku na mieszkalne. Wilhelm von Humbold (zmarły w 1832r.) podzielił majątek między swoich synów, z których Edward przejął część z zamkiem i pałacem. Jego wnuk Bernard sprzedał w 1928r. posiadłości częściowo miastu, częściowo państwu na budowę zapory. W dwudziestych latach naszego stulecia, przystosowując zamek do celów turystycznych, zabudowana pawilon restauracyjny.
 
 
  • 13-01-2014

Pałac barokowy - dolny

Ilustracja do informacji: Pałac barokowy - dolny
Autorem leżącego u podnóża zamkowego wzgórza pałacyku jest znany barokowy architekt Michał Klein. Budowla ta jest często nazywana Dolnym Zamkiem. Została wybudowana w ciągu jednego roku (1706- 1707). W 1927r. przebudowa pałacu na szkołę mocno zniekształciła go. Górna kondygnacja budynku jest bardziej "pałacowa" niż "zamkowa". Barokowy portal, który został zniszczony podczas przebudowy pałacyku, wykonał nyski kamieniarz Kacper Herberg. Wspomniana już wcześniej przebudowa bardziej niż fasadę zniekształciła wnętrze pałacu oraz elewację od strony dziedzińca, gdzie dobudowano przybudówkę i balkon. Nie zmieniono na szczęście obramień okien. Pozostałością dawnego otoczenia pałacu jest kamienne ujęcie źródła w kształcie lwiej głowy. Dzisiaj ten piękny budynek pełni rolę siedziby Urzędu Miejskiego w Otmuchowie.
 
  • 13-01-2014

Mury obronne

Ilustracja do informacji: Mury obronne
Otmuchowskie mury obronne nie były ani potężne ani rozbudowane. Wszystko było spowodowane strategicznym stanowiskiem Zamku Kasztelańskiego. On z systemem swoich obwarowań stanowił centralny punkt miasta. W 1396 roku zakończono budowę obwarowań miejskich. Od zachodu biegły one skrajem wzgórza, na tyłach kościoła i dawnego Internatu Liceum i ty skręcały na wschód między dzisiejszym ulicami Cichą, a Reymonta. Warto wspomnieć o fosie miejskich, którą kiedyś otaczała miasto. Jej pozostałości można oglądać na ulicy Wiejskiej. Dzisiaj możemy oglądać jedynie nielicznie zachowane fragmenty otmuchowskich obwarowań. Nie sposób nie wspomnieć o Wieża Wróbla będącej herbem naszego miasta. Wieża ta jest częścią nie zachowanej już Bramy Nyskie. Jest ona jedyną wieżą murów miejskich, która zachowała się do dnia dzisiejszego. Dolna część wieży zbudowana jest z kamienia, a wyższe części są ceglane. W górnej części wieży można zauważyć zachowane strzelnice. Dół ma kształt kolebki.
 
  • 13-01-2014

Ratusz miejski

Ilustracja do informacji: Ratusz miejski
Od 1511r. Otmuchów posiada ratusz. Siedziba samorządu władz miasta mogła powstać dopiero wtedy gdy samorząd taki się utworzył, a więc w 1511r. Nad wejściem do ratusza widnieje data początkowa, rok 1538, oraz ozdobny kartusz z herbem biskupa Jakuba Salzego. Dzisiejszej wielkości wspaniała wieża została wzniesiona za sprawą biskupa Jana Sicza, który łożył na utrzymanie jej i zegara. W 1610r. został powołany trębacz, którego zakres obowiązków obejmował m.in. trąbienie hejnału na śniadanie i kolację oraz na alarm. W ok. 1887r. ratusz został zniszczony w czasie zdobywania miasta przez wojska pruskie. Ratusz odbudowano w1827r. Kształt ratusza zatem uformowała ostatecznie renowacja z 1827r. Po wspomnianym pożarze w wyglądzie ratusza nastąpiła kolejna zmiana. Usunięto przybudówki wieży, położono nowe tynki i pomalowano zegar słoneczny. Tak więc obecny kształt ratusza uformowany został w XIXw., w czasie ówczesnych renowacji.  Najwspanialszym elementem otmuchowskiego ratusza jest sześciokondygnacyjna wieża. W górnej części wieży znajduje się obiegająca ją galeria. Zegary słoneczne
W 1828r. rozebrano kaplicę zamkową z 1666r. Z tym wydarzeniem w historii naszego miasta związane jest prawdopodobnie pojawienie się w południowo- wschodnim narożniku ratusza zegarów słonecznych. Są one pięknie, zdobione stiukowymi dekoracjami . Pochodzą one z czasów panowania biskupa Gerstmanna (panował w latach 1574- 1784),o czym świadczy wieńczący je herb.
W dolnych narożach południowego zegara wyryto datę 1575. Pod tarczami zegarów znajdują się dwa jednakowe medaliony, które wyplenia relief z motywem dziecka, leżącego obok czaszki i klepsydry. związane jest to z jedną z epidemii, które nawiedziły nasze miasto.
  • 13-01-2014

Zespół architektoniczny - kamieniczki

Ilustracja do informacji: Zespół architektoniczny - kamieniczki
W zabudowie Otmuchowa więcej jest kamieni z XIX w. niż ze stuleci poprzednich. Do zachowanych zabytkowych kamienic należą budynki nr 2- 5 w rynku, niedaleko ratusza. Są to budynki kilku osiowe i trzykondygnacyjne. W części wschodniej otmuchowskiego rynku znajdują się kamienic nr 13- 16. Nr 15 to pięcioosiowy budynek powstały prawdopodobnie z połączenia dwu innych. Jego fasada nawiązuje do form neogotyckich pochodzi z XX w.
  • 13-01-2014

Kościół pw. św. Mikołaja i Franciszka Ksawerego

Ilustracja do informacji: Kościół pw. św. Mikołaja i Franciszka Ksawerego
Otmuchowski kościół należy do wybitnych przykładów grupy kościołów emporowo- bazylikowych, która należy do pewnego typu rozwiązań wnętrz jednoprzestrzennych. Budowniczym, a może i nawet projektantem był Jan Piotr Dobler, pochodzący z Wiednia. Na miejscu dzisiejszego kościoła stała średniowieczna budowla, którą znamy jedynie ze źródeł pisanych, które w 1261r. wymieniają kościół Św. Mikołaja. Później patronami tego kościoła byli również Św. Stanisław i Św. Jadwiga. Fundatorem kolegiaty był biskup Wacław i jego lekarz. W 1477r. kościół został nadszarpnięty przez toczące się wojny i stracił on rangę kolegiaty. W XV w. odbudowano kościół. Był on pokryty drewnianym dachem, posiadał wieżę i kaplicę: P. Marii i Męczenników z ołtarzem Św.Wawrzyńca, Wincentego i Krzysztofa. W 1650r. odzyskał rangę kolegiaty. 17.05.1690r. zburzono kościół, z powodu złego stanu technicznego budowli. 21.10.1691r. odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, na którym widniały nazwiska 16 ważnych osobistości. Budowlę ukończono w niezwykle krótkim czasie, w przeciągu niecałych trzech lat. Budowla składa się z czterech naw, poszerzonych jakby o współgrające z nią cztery pary kaplic z obu stron. W końcowej części kościoła znajduje się okazały portal marmurowy wykonany przez Wacława Ledera w 1693r. Wnętrze kościoła ma typowy barokowy kształt. Upiększaniem wnętrza zajęli się trzej artyści: malarz polichromi Karol Dankwart, oraz rzeźbiarze Jan Józef Weiss oraz Jan Weinmann. Karol Dankwart, nadworny malarz króla polskiego pochodził ze Szwecji. Kościół parafialny ozdabiał na przełomie 16934r. przez osiem tygodni z trzema pomocnikami. Sześć scen medalionów środkowych to tematy z życia Jezusa. Po południowej stronie znajdują się legendy o Św. Mikołaju. Zaś po północnej stronie sceny z życia Św. Franciszka Ksawerego. Trzy północne kaplice poświęcone są Maryii. W pierwszych latach swej działalności kościół otrzymał szereg darów od m.in. cesarzowej Eleonory, która również wyłożyła pieniądze na dwa ołtarze Weissa. Jan Józef Weiss był synem otmuchowskiego dzwonnika. Budował on ołtarze z motywem roślinnej wici na kształt ogromnych monstrancji. Oba ołtarze opierają się na podobnej koncepcji. W ołtarzu Maryjnym swobodnie ułożone liście akantu otaczają szafkę z figurą Madonny, trzymającą w rękach różę, berło, serce, krzyż i palmę. W ołtarzu pasyjnym, wokół krucyfiksu, trzymając narzędzia męki, chustę św. Weroniki i zbierającą do kielichów zbawczą krew. W ołtarzu kaplicy północnej znajduje się późnogotycka (z ok. 1500r.) figura Madonny z Dzieciątkiem. Niestety w późniejszych czasach została ona przemalowana i dodano barokowe korony i cokół. Tematem głównym ołtarza "Pasji" jest wielki krucyfiks, któremu ustawione po jego bokach figury Matki Boskiej i Św. Jana oraz tło przedstawiające Golgotę, nadają charakter "Ukrzyżowania". Obdarzone dziecięco - chłopięcym wdziękiem aniołki spotykamy na ambonie, dziś bardzo przemalowanej. Wspaniałe opracowanie rzeźbiarskie pozwala sądzić, że jest to dzieło Weissa. płaskorzeźby czterech Ewangelistów na balustradzie ambony, wykonane zostały zapewne przez współpracowników lub pomocników Weissa ponieważ przedstawiają znacznie słabszy poziom artystyczny. Nowy kościół wymagał szybkiego wyposażenia w meble. Zostały one wykonane przez Weissa i Weinmanna. Wykonali oni pare stall radzieckich, bogato zdobionych snycerką dekoracji akantowej. Innymi ekementami zdobiącymi stelle są figórki aniołków i motywy roślinne. Wymienione stelle znajdują się odok prezbiterium oraz pod chórem muzycznym. W południowej arkadzie prezbiterium znajduje się loża- balkonik, zdobiona motywami akantu i herbem biskupa, których złocenia zestawione z ciemnym drewnem, podkreślają ich ostry rysunek. O Wienmannie mówi się jako o autorze ołtarza głównego kolegiaty. Jest to ołtarz o konstrukcji architektonicznej, z dwiema parami wielkich kolumn korynckich ze stiuku, dźwigających wydatny gzyms i przerwany przyczółek, z bocznymi rzeźbami aniołów adorujących, część ornamentalna bowiem należy do stylu regencji. w 1696r. rozpoczęto budowę ołtarza. Oba bliźniacze ołtarze, podobnie jak ołtarz główny, są kompozycją w której parę koryndzkich kolumn na wysokich cokołach stanowią architektoniczne ujęcia dla obrazów ("Ścięcia św. Jana" i "Śmierć św. Franciszka"). Inaczej natomiast komponowana jest część górna, ponad gzymsami i przerwanym przyczółkiem, powtarzająca jakby w zmniejszeniu i przy nieco innym ustawieniu kolumn architekturę części dolnej. Wśród ciemnych elementów architektonicznych tej części ołtarza poruszają się i gestykulują białomalowane liczne postacie, co sprawia wrażenie miniaturowego występu teatralnego.  We wszystkich trzech ołtarzach zamocowano obrazy pędzla Michała Leopolda Willmanna, którego dzieła zapełniły kiedyś wiele kościołów Śląska. W 1696r. Willmann namalował obraz "Św. Mikołaja błogosławiącego rozbitków", znajdującego się w głównym ołtarzu. Charakterystyczna dla sztuki mistrza jest tu doskonałe przedstawienie niespokojnego, poruszonego tłumu na pierwszym planie kompozycji. W części środkowej i frontalnej znajduje sie postać świętego. Obraz "Śmieć św. Franciszka" w ołtarzu bocznym przypomina nastrój wizyjnych tematów podejmowanych przez mistrza. Znajdujący się w naprzeciwległej kaplicy obraz "Ścięcie św. Jana" przedstawia brutalny dramatyzm sceny męczeństwa, wysuniętej nad dolną krawędź kompozycji. Czwartym dziełem Willmanna jest w kościele obraz: "Męczeństwa św. Wawrzyńca", w którym obok charakterystycznego naturalizmu sceny męczeństwa pojawią się inny motywy, a mianowicie świetny skrót ukazujący w perspektywie ciał i rozwianych szat, dający iluzję unoszenia sie oosatci w powietrzu. Obraz ten znajduje się w ołtarzu północnej kaplicy przywieżowej, który powstał w 1698r. W szeregu południowym znajduje sie ołtarz Świętego Jana Nepomucena. Obraz, przedstawiający modlącego się świętego (scenę z jego śmiercią w nurtach Wełtawy widok w tle), jest sygnowanym dziełem Jana Clayssensa z 1696r.Wyposażenie kościoła, polichromie i ołtarze z obrazami, sprzęty powstały na przełomie XVII- XVIII wieku. Skarbiec kościelny- srebrne i pozłacane naczynia liturgiczne- zachował przykłady rzemiosła artystycznego tej epoki stylowej i jeden z dwóch świeczników- żyrandoli tzw. pająk ośmioramienny z aniołem pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku (drugi neogotycki pochodzi z drugiej połowy XIX wieku). 1945r. kościół został pozbawione dachu, ale dość szybko uszkodzenie to naprawiono. Od 1978r. do 1980r. przeprowadzono większa renowację, a mianowicie przeprowadzone konserwowanie malowideł Dankwarta, przeprowadzone prze Ryszarda Krzemieńskiego, które przywróciło im dawną urodę. (Tekst www.wodip.opole.pl)
 
  • 13-01-2014

Kolumna Maryjna

Ilustracja do informacji: Kolumna Maryjna
Otmuchowska Kolumna Maryjna została wykonana z paskowca przez znanego śląskiego rzeźbiarza Antoniego Joerga w 1734 roku. Na czworobocznym profilowanym cokole na którego bokach znajdują się płaskorzeźby przedstawiające sceny biblijne (Zwiastowanie, Nawiedzenie, Kuszenie Adama i Ewy ), stoi figura Maryi w aureoli składającej się z dwunastu gwiazd apokaliptycznych . Jej postać stoi na obszernej kuli - symbolizującej Ziemię, które oplata potwór z otwartą paszczą z wydobywającym się z niej ognistym językiem . Postac Maryi podtrzymuje Dzieciątko Jezus , które w ręce trzyma włócznie przebijającą głowę potwora. Jest to przedstawienie Matki Boskiej Zwycięskiej .
  • 13-01-2014

Kościół św. Anny

Ilustracja do informacji: Kościół św. Anny
Kościół pod wezwaniem Św. Anny jest również nazywany cmentarnym z racji swojego położenia. Wcześnie na jej obecnym miejscu staniały jeszcze dwie kaplice. Pierwsza, drewniana, posiadająca trzy ołtarze, uległą zniszczeniu podczas wojen husyckich. Na jej miejscu zbudowano nową kaplicę Św. Anny. W 1895 roku rozebrano budynek ponieważ, małą jednonawowa kaplica nie zaspokajała potrzeb rozrastającego się miasta. Na miejscu rozebranego budynku stanął nowy kościół cmentarny. Główne miejsce we wnętrzu kościoła zajmował, i nadal zajmuje obraz "Św. Anna uczy Marię czytać", pędzla Hieronima Richtera. Bardzo ciekawym elementem widniejącym na tylnej ścianie kościoła jest kartusz herbowy z 1699 roku. Godną zauważenia jest leżąca bezpośrednio obok kościoła miniaturowa kapliczka, we wnętrzu której znajduje się blaszany obraz "Ukrzyżowania", dzieło malarza ludowego.
 
  • 13-01-2014

Kaplica św. Krzyża

Ilustracja do informacji: Kaplica św. Krzyża
Kaplica ta stoi na miejscu dawnej Kaplicy Dobrego Łotra, zbudowanej w czasie zarazy która nawiedziła nasze miasto w 1572 lub 1633r. Istniejący do dziś budynek jest ufundowany przez mieszkańców Otmuchowa w 1749r. Na budowę kaplica potrzeba było zezwolenia od biskupa Filipa Schaffogotscha, który takowe wydał i podarował również 8000 cegieł na jej budowę. Budowa trwałą 51 dni, a pracował na niej jeden człowiek, Jan Jerzy Siegel. Kaplicę zwaną również Świętokrzyską zdobią malowidła: "Zdjęcie z Krzyża", "Przemienienie Pańskie", "Chrystus w Ogrójcu" oraz szereg obrazów z cyklu "Droga Krzyżowa". Kaplicę nie zdobią bogate formy architektoniczne lecz jedynie czterolistne okna, dobre proporcje, sprawiające, że jest ona jakby miniaturę barokowej budowli.
 
  • 13-01-2014
Logo: Biuletyn Informacji Publicznej
.
Baner: Otmuchów panoramaBaner: Łódki jezioro wiosnaBaner: Zamek nocBaner: Jezioro windsurfing latoBaner: Rynek wiosnaBaner: Park wiosna
Imieniny: Gabriela i Anastazji ...

Urząd Miejski

ul. Zamkowa 6, 48-385 Otmuchów

tel./fax. 77 431 50 16, tel. 77 431 50 17 umig@otmuchow.pl

Twoja przeglądarka nie może wyświetlić obiektu - pogoda